|
Vlaams karakter van Denderleeuw
Een column door Jean-Pierre Sweron
05.01.2005 • Als gevolg van het "Verenigd Europa" en het openstellen van de landsgrenzen, hebben onze steden en gemeenten te kampen met een toeloop van vreemdelingen wat een aanpassing vergt van zowel de allochtone als de autochtone bevolking.
De deur openen voor buitenlanders die zich hier willen vestigen wil vanzelfsprekend zeggen: geconfronteerd worden met nieuwe leefgewoonten en andere culturen.
Om optimaal te functioneren in onze maatschappij eisen wij van de nieuwkomers dat zij zo vlug mogelijk de taal leren van het land waarin ze verblijven. Dat is een niet onbelangrijk aspect, want hoe kan men iemand wijzen op zijn rechten, en anderzijds ook zijn plichten indien deze de taal niet beheerst?
De Vlaming staat algemeen bekend als een zeer tolerant iemand die doorgaans over een ruime talenkennis beschikt. In de praktijk komt het daarom wel vaker voor dat de vreemdelingen, die onze grootwarenhuizen, postkantoren of overheidsdiensten bezoeken, op hun wenken bediend worden in een andere taal dan het Nederlands. Afgezien van het feit dat de taalwetgeving in vele gevallen op een grove wijze overtreden wordt, betekent dit geen werkelijke hulp, en het is zeker geen stimulans tot het leren van onze taal of tot enige vorm van inburgering. De kans bestaat dan ook dat die man of vrouw zich voor altijd vreemdeling - vreemdelinge zal blijven voelen wat zeker niet de bedoeling kan zijn! Een oplossing om het assimilatieproces te bevorderen zou er in kunnen bestaan om met nieuwkomers zoveel mogelijk onze eigen taal te spreken in plaats van een andere taal. De beste manier om onze taal aan te leren is spreken, vallen en weer opstaan, dat weten ouders met kleine kinderen maar al te best.
Het Vlaamse karakter van onze gemeente vrijwaren is toch een doelstelling waar iedere Vlaming zich kan in vinden. Niemand heeft er baat bij dat binnen afzienbare tijd Denderleeuw een faciliteitengemeente zou worden met het Nederlands als tweede voertaal.
Tolerantie, meegaandheid en gastvrijheid waar we zo prat op gaan, zou wel eens de Achillespees kunnen worden waarnaar men zijn pijlen afvuurt.
Daarom laten we wel wezen: hulp verlenen ja, maar zelf hulpbehoeftig worden: neen, dank u!
|
Actualiteit
