|
Het vermeend gevoel van veiligheid
Een column door Jean-Pierre Swéron
02.05.2006 • Een doordeweekse woensdag in het paasverlof. Plaats van het gebeuren: het Centraal Station van Brussel. Zoals elke dag was het ook op die woensdag een komen en gaan van pendelaars, toeristen zoekend naar het juiste treinperron, groepjes jongeren die gemoedelijk met elkaar stonden te keuvelen, afspraakjes- of plannen maakten om samen een gezellige namiddag door te brengen.
En plots werd het binnen en buiten een persoon heel stil. De energie, de toekomstperspectieven het bruisende leven van een jongeman Joe Van Holsbeeck reduceerde zich in een uitdovend punt. Gedaan, weg leven!
Verbijstering en ongeloof alom.
De volgende fase was het zoeken naar de verantwoordelijken. De regering kreeg een veeg uit de pan - niet onterecht overigens - de politie en zelfs de omstaanders deelden in de brokken.
De kerk die door de eeuwen heen altijd al een handje weg had om mensen op te zadelen met schuldgevoelens liet zich ook hier niet onbetuigd, in de persoon van kardinaal Danneels die de gevleugelde woorden sprak: waar waren wij op die bewuste woensdag?
Mensen die dagelijks gebruik maken van trein of metro in het Brusselse weten dat het beroven van reizigers - helaas - dagelijkse kost is. Tegenwoordig noemt men dat "kleine criminaliteit".
Men heeft nu kunnen vaststellen dat de stap van kleine- naar grote criminaliteit flinterdun is.
De dag voor deze moordaanslag heeft het Vlaams Belang haar "Veiligheidsplan" in Antwerpen uit de doeken gedaan, met als bijzonderste punten: nultolerantie voor crimineel gedrag zondermeer, en het recht op zelfbescherming voor zelfstandigen en privé-personen.
De te verwachten tegenwind vanuit de hoek van het politiek-correcte denken liet dan ook niet lang op zich wachten. Het Vlaams Belang wakkert de angst aan en wil van Belgïe een tweede Chicago maken: zo luidde het.
De pathos laaide weer hoog op. Langer dan één dag heeft het echter niet geduurd vooraleer men met de neus op de feiten gedrukt werd.
Heeft men nu iets geleerd uit deze situatie?
Uit hetgeen we gehoord en gelezen hebben van de toespraken gehouden ter gelegenheid van de "stille mars" op zondag 23 april, hebben we daar zo onze gegronde twijfels over. Men wilde met deze mars een signaal geven naar de daders toe dat een dergelijk gedrag niet kan, en verder werd er gepleit om in dialoog te treden met de boefjes. In bijbelse termen: slaat men u op de ene wang biedt dan de andere aan. Werkelijk grotesk en naïef: men wil in dialoog treden met de boefjes?
Dat is het signaal van de brave burger.
En wat is het signaal vanuit de overheid?
In de zone Oudenaarde heeft de procureur aan de politiekorpsen een lijst bezorgd met feiten die sowieso geseponeerd worden. Dan gaat het hier niet om de banale caféruzies, neen hier is sprake van "kleine winkeldiefstallen" en "tanken zonder betalen". Je zal maar winkelier of pomphouder zijn.
Is dit de truc met de hoed om de criminaliteitcijfers in de regio te doen dalen? Werkelijk heel inventief, je kan het zo gek niet bedenken en als signaal kan dit wel tellen!
Je zou nu kunnen denken dat de bewuste procureur aan een of andere psychische ziekte lijdt, maar neen, hij krijgt nog de steun van de minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael (VLD), die na zijn echtscheiding kennelijk in een soort "overdrive" leeft. Hij vindt het zo een prachtig idee dat hij met zijn collega Laurette Onkelinx (PS) gaat overleggen om het initiatief uit te breiden naar alle politiezones van het land. Zorg er gewoon voor dat er van een aantal feiten geen PV meer wordt opgemaakt, zo blijven ze uit de statistieken. Na het "vermeende gevoel van onveiligheid" krijgen we straks een "vermeend gevoel van veiligheid".
Plopsaland: goed bezig!
Het is weer een origineel idee om de opmars van het Vlaams Belang tegen te houden.
|
Actualiteit
